Vandaag in het duin #38: Op zoek naar éénstijlige meidoorn

Elke maand vertelt Duinbehoud over wat er die maand te zien is in de duinen. Deze maand in de rubriek 'Vandaag in het Duin’ gaan we op zoek naar éénstijlige meidoorn

Vandaag de achtendertigste aflevering:

In ons land komen in het wild twee soorten meidoorns voor namelijk de éénstijlige en de tweestijlige meidoorn. In de duinen zullen we alleen de eenstijlige meidoorn aantreffen. Zijn tweestijlige neefje is een soort van het oostelijk deel van ons land. Meidoorns staan symbool voor de lente en vruchtbaarheid.

De meidoorn behoort tot de familie van de rozen (rosaceae). Het is een doornige struik of kleine boom die in de tweede helft van juni bloeit en dan sterk geurt. Ze kunnen 4,5 meter hoog worden. In de kalkrijke duinen vormt de meidoorn vaak samen met andere doornige struiken als sleedoorn, zuurbes, duindoorn, en verschillende soorten rozen ondoordringbare struwelen. Maar ook op zichzelf kan de meidoorn prima standhouden. De bomen zijn dan vaak door de wind geschoren en scheefgegroeid en worden dan waaibomen genoemd.

Vogels weten de meidoorn goed te waarderen. De plant biedt door zijn doorns een goede nestgelegenheid en de bessen zijn in de nazomer een rijke voedselbron.

Meidoorns verdragen tijdelijke droogte erg goed maar kunnen niet tegen natte voeten. Ze kunnen meer dan honderd jaar oud worden. Het hout is hard en geschikt voor fijn houtsnijwerk.

Buiten de duinen is de meidoorn veel aangeplant. Van oudsher wordt de meidoorn veel gebruikt voor heggen. Door de takken te buigen ontstaat er een dichte heg die ondoordringbaar is. Helaas zijn veel heggen verloren gegaan door besmetting met bacterievuur (vroeger perenvuur genoemd). Bacterievuur is een bacteriële ziekte die voornamelijk op perenbomen en meidoorns voorkomt. Om besmetting te beperken zijn er in de jaren tachtig veel besmette meidoorns, en hiermee ook veel hagen, verwijderd. In sommige gebieden (o.a. in het Maasdal) is men inmiddels aan herplant begonnen.